duyan

ang pagpikit ay pagsilip sa tago nating mundo. ang pag-idlip ay paggising sa tulog na pag-asa.

sa panaginip nabubuhay ang ilang alaala't mga pangarap. dahil ang pagtulog ay pagpukaw sa nahihimbing na damdamin: ng poot, muhi, pighati at pagmamahal ...

kaibigan

Kung patuloy mong pag-iisipan ang kawalang katarungan ng mundo, mababaliw ka lang. Talagang ganun, wala kang magagawa kundi tanggapin ang katotohanang hindi bawat sandali ay matamis ang buhay, Hunghang lang ang naniniwala doon.

Matuto kang magparaya; hindi lang ang sarili mo ang kailangang lumigaya. Magpasalamat ka sa maiksing panahong natutunan mong ngumiti at magmahal. Kasakiman ang hindi pagbitaw sa nakalipas at katangahan ang pagtakwil sa damdaming buong puso mong pinaniniwalaan.

Sapat na ang isa, dalawa, limang araw na pagluluksa sa namatay na bukas. Matuto kang bumangon, maghanap ng bagong pag-asa, at iahon sa libingan ang mga paa mong gustong magpatabon kasama ng mga patay nang alaala.

pagtingin

Pagsisisihan ko ba ang pait, sama ng loob, at panghihinayang kung sa minsang pagkakataong nakasama ka'y napawi ang pagod ng naghihingalong damdamin? mas gugustuhin kong harapin ang mga 'di komportableng sandaling nakikita ka, dahil ang pag-iwas ng ating mga mata'y alaala ng maiksing panahong ako'y sayo, ika'y sakin.

Ang mga titig mo'y salamin ng tago' kong mundo, tulad ng sa aki'y bintana ng iyong isp at saloobin. Walang kahulugan ang galit sa nakalipas ... walang kahulugan.

pagbabalik

Sa burol' ng ating kabataan, minsang nabanggit mo ang magandang pangako ng pag-ibig. Sa pagsandig mo sa aking balikat, hindi ko naintindihan kung paanong sayo'y puno ng kulay at buhay ang mga paru-parong nagliparan sa musmos nating isip.

Paglipas ng panahon, natutunan kong magpa-agos sa bugso ng mapaglarong damdamin; damhin ang sarap at tamis ng bawat pagtibok ng puso; magpahulog sa sakit at pait ng mga nalunod na pangako't alaala.

Noong muli tayong nagkita, sa burol' ng ating kabataan, nabanggit ko ang init at pusok ng mapanirang damdamin. Ngunit sa muling pagsandig mo sa aking balikat, sabay nating pinagmasdan ang pagsayaw ng paru-paro sa hangin, at ang kintab ng kanyang pakpak na nakikipagtalik sa sinag ng araw. Naintindihan ko na.

Isang dapit-hapon sa burol' ng dalawang isip na may magkaibang pananaw sa iisang saloobin, naging malinaw ang pag-asa sa pag-ibig ... at naging saksi ang paglubog ng araw sa pangako ng ating muling pagsasama ...

sa muling pagsikat ng araw

Ngayon ay gabi ... sa isang araw, sa isang linggo, sa isang buwan ... Gabi na kung kailan magtatapos ay hindi ko alam. Mas pipiliin kong ipikit na lang ang aking mga mata kesa pagmasdan ang bilyong talang nakabitin sa langit, dahil ikaw ang aking araw, ang liwanag na naglalabas ng kulay sa aking mundo, init ng dugong dumadaloy sa aking mga ugat, init na bumubuhay sa baliw kong puso.

Kung tatanggapin mo lang ang pag-inog ko sa iyo tulad ng paghaya kong lumubog at sumikat ka kung nais mo ...

kasing dami ng mga buhangin ang aking mga agam-agam, kasing lamig ng hangin ang pangungulila ko sa iyo, kasing ingay ng hampas ng alon ang sigaw ng aking puso: hinahanap-hanap kita.

Dito sa dalampasigan, ipipikit ko ang aking mga mata, magpapahinga, kukutilin ang mga pag-aalinlangan, mananahimik ... Hihintaying magising ako sa ingay ng mga mayang naglalaro sa hangin, at sa init ng iyong pagbabalik.

ligaya

Ligaya sa bawat yakap ng hangin. Ligaya sa mga titig ng buwan. Ligaya sa halik ng hamog, sa palad, sa labi. Ligaya sa bawat tibok ng di mabilang na bituin, sa kalawakan ng dalawang magkaibang mundo.

Sa hangin, buwan, hamog, at bituin ko na lang kaya itawid ang mga nais kong gawin.

Sa hangin, buwan, hamog, at bituin ko na lang maaring tanggapin ang nais ko sa iyo.

Kaya sa paglubog ng araw, ligaya ang pagtingin sa buwan at mga tala habang dinarama ang lamig ng hamog na dala ng hangin; dahil naiisip kong ika'y nasa aking piling, nakayakap, humahalik, umiibig ...

ang pagbagsak ng lawin

Paano mo kakayanin kung sa paglimot ay kailangang ilibing ng buhay ang ilang panaginip:

Ang pagsandig ng pisngi mo sa aking dibdib; ang mahigpit na yakap; ang paguusap ng ating mga daliri; ang paghalik as iyong noo ... ang mga matatamis na bulong; ang pagpikit ng mga mata sa pag-awit ng bawat puso ...

Ngayo'y tangay ako ng hangin ng bawat alaala mo. Iniisa-isa hanggang sa maubos at mawalan ng silbi ang pagkampay ng pakpak ng damdamin ko sa langaylangayan. Lumilipad sa kasalukuyan, nang hindi tumitingin sa patutunguhan ...

paglalayag

Kung kasama ka, may bisig sanang hahatak sa aking layag, may mga matang gagabay sa aking direksyon; pero mukhang magpapaanod na lang ako sa isang di makabuluhang paglalayag; lilimuting minsa'y napadpad ako sa lupang ikaw ang bunga.

Kung handa ka nang hawakan ang kamay ko, huwag ka sanang mapagod sa paglangoy kung saan ako palutang-lutang.

tala o buwan

Bakit mas nakakapakong tingnan ang nag-iisang talang nakabitin sa langit, sa gabing bilog at maliwanag naman ang buwan ...

Dahil ang tala, may sariling ningning. Ang buwan, nakikigamit lang ng sinag ng araw ...

katahimikan sa dilim

Alam mo kung bakit gusto kong nakikita ka? dahil sa mga titig ko lang maitatawid ang mga mensaheng di kaya ipakita ng galaw, at di kaya ibulong ng tinig. Sa katahimikan, mas nakabibingi ang sigaw ng puso kong nananabik makasama ka. Sa kadiliman, mas nakabubulag ang mga titig kong puno ng paghanga, takot, at pag-asa.

Mas gusto kong tahimik at madilim kapag kasama kita. Mas nararamdaman ko ang tunay na ako, na hindi ginagatungan ng mabulaklak na mga salita.

kamatayan ng isang alitaptap

Sa tanghali, kung kailan nakasusunog ang init ng araw, nakalulunod ang hatak ng ilog, nakabibingi ang sipol ng hangin; naging saksi ka sa paglamya ng liwanag ng alitaptap na minsan mong napaglaruan noong gabing tahimik, madilim, at payapa ang paligid ...

ugoy ng duyan

Matamis mong iduyan ang duyan ko, at nakapikit kong dadamhim ang malambing na paghele ng banayad mong ugoy, sabay sa oyaying hahaplos sa pagod kong puso.

Pagsilay

Malaking kasayangan sa oras ang hindi mainit, mapusok, at baliw na paghanga. Hindi dapat nabibilang ang sigaw ng dibdib sa masyado nang maraming ordinaryong bagay sa mundo. Alam mong baliw ako. Baliw sa pagsilay sa iyo. Hinahanap-hanap ko ang mga hindi komportableng pagkakataong nakikita kita, ang mga pag-iwas ng ating mga mata. Dahil walang papantay sa sarap ng pagpuno ng mga sandaling iyon sa mga kakulangang hinahanap-hanap ng mainit, mapusok, at baliw kong puso. Idinadaloy na yata kita sa aking mga ugat.

Granola Bar

Minsan, nakakabawas ng tension ang maliliit na bagay, tulad ng pag iwan ng note sa office mo ...

"
Hi GND,

For you!!! :) Don't worry, 110 calories lang toh. Eat it na lang for breakfast or merienda ... hehe para hindi masira diet mo.

VCG :)
"

Kahit naisip kong, teka muna, isang oras kong bubunuin ito sa stair master sa gym, nakain ko rin. Hindi kasi yung calories ang iniisip mong inilulunok mo sa sistema mo, kundi ang pag alala ng taong, madalas mo naman makasama, pero kadahilanang "wala lang", nagawang pagaanin ang araw mong, minsan hindi ko talaga matantsa kung kelan matatapos.

Bakit ako naging GND? Bakit VCG? ahh, kami na lang nakakaalam nun.

Tala sa Lupa

Noong bata ako, nakahiligan kong magkabisa ng konstelasyon. Madalas kong hiniling na sana, sa bawat pag-akyat ko sa bubong sa gabi, mawalan ng kuryente para sa kadiliman ay mas mamangha ako sa kislap ng bawat talang nakabitin sa langit. Ngayon nagbabalik ang parehong pakiramdam, pero hindi sa pagtingin sa kalawakan, kundi sa bawat pagdaan ng tala sa harapan ko, sa bawat panakaw na tingin sa talang nakatungtong sa lupa. At sana, ngayon, magawa ko nang abutin at ramdamin ang ningning na dati ay tinitingnan ko lang mula sa bubong, tuwing gabing mailap ang mga ulap.

Alon

Ang puso, parang tubig-alat. Sumasabay sa ihip ng hangin. Masarap sakyan ang alon na kayang gawin ng bawat paglambing ng amihan; hanggang sa ika'y humampas sa dalampasigan, kung saan maari kang iwan o tangayin pabalik ng along naghatid sayo ...

Kakulitan sa Kabaliwan

Ang gago na lang sigurong ako mismo ang pumukol sa saysay ng pangungulit ...

Ngayon, nangingilag ang mga mata kong walang ninais kundi ang makita ka; umiwas ang sistema kong walang ginusto kundi ang mapalapit sa iyo. Kung kasiraan ng bait at kakulangan sa katinuan ang paghanga, tawagin mo akong baliw, dahil iyon lang ang kayang bumuo sa kung anong meron ako, para sa iyo.


Para kang delikadong kandila. Isa akong gamo-gamong naakit at napaso sa init ng iyong sindi. Ngayong sunog na ang mga pakpak kong ginamit para lumapit sayo’y wala akong ibang kayang gawin kundi ang tumanaw, sa kalayuan, habang niraramdam ang hapdi ng paso mo sa akin.

Kung sana’y hinintay ko maupos ang iyong mitsa, at tuluyang mamatay ang apoy bago ako lumipad palapit…

Ngunit sinong gamo-gamong maaakit sa kandilang walang sindi.

Kalabuan

Hindi ko maintindihan kung paanong ang simpleng pagtanaw sayo'y nakakabulabog sa libo-libong paru-parung nananahan sa aking dibdib. Hindi ko maipaliwanag kung paanong ang paglapat ng ating bawat daliri'y nakapagtatawid ng init na kung saan nanggaling ay hindi ko rin alam. Hindi ko maisip kung paanong ang paghalik sa iyong batok ay nakakatunaw ng pundasyong panahon at luha ang lumikha.

Kinalimutan ko na ito. Kinalimutan na natin ito.

Pero sa tuwing ako'y tatanaw sayo, hahawak sa iyong kamay, hahalik sa iyong batok, hindi pa rin ako makahagilap ng mga dahilang magpapalinaw sa kalabuan. At sa mga pagkakataong hindi sapat ang kung anumang pag-intindi, dalawang salita lang ang kaya kong bitawan ...

"mahal kita"

Kung

Kung ang bawat paghangad na makasama ka'y kukutil ng isang tala, kung ang bawat pag-isip ko sayo'y tutuyo ng isang patak ng tubig; matagal nang nangulila ang buwan sa gabi, dati pa'y natuyo na ang dagat. Kung ang bawat tibok ng puso ko'y magpupunla ng mumunting butil ng pag-ibig sa iyo, matagal nang malago ang kagubatan sa puso mo, dati pa'y inibig mo rin ako.

Ngunit tulad ng sandali, ang bawat paghangad ay lumilipas lang. Wala naman masyadong kayang gawin ang mga dalangin kong makapiling ka. Iniiwan lang akong nangangarap, umaasa.

Mahal kita ...

Sa ngayon, siguro sapat nang sa bawat matamis na pagyakap ko sa unan ay nararamdaman ko ang init ng mga dating yakap mo sa akin. Siguro sapat nang sa pagdampi ng pisngi ko sa kumot ay naibabalik ang mga nakaw na sandali ng ating dating pagmamahalan, siguro sapat nang sa pagdama ko sa aking mga labi ay nabubuhay ang tamis ng iyong mga halik ... Hanggang sa ang unan ay muling maging ikaw, malambing na nakatitig sa mga mata kong umaamo, kontento sa iyong pagmamahal.

Fly ...

Sometimes, escapism keeps you sane.

When you wake up to the sound of the rain, and that cold bed poignantly brings back memories you’ve long wished to dissipate.
When the thought of attending a number of corporate meetings drains you.

Sit back, listen to your favorite song, close your eyes … and fly …